Tag Archives: kötülüğün sıradanlığı

Eichmann: “Bu iddianame bakımından suçsuzum”

31 Oca

Karl Adolf Eichmann ile Maria’nın (kızlık soyadı Schefferling) oğlu olan Otto Adolf, 11 Mayıs 1960’ta Buenos Aires’in kenar ma­hallelerinden birinde yakalandı ve dokuz gün sonra İsrail’e getiril­di.

11 Nisan 1961’de Kudüs Bölge Mahkemesi’ne çıkarıldı ve on beş ayrı iddiayla suçlandı: “Başkalarıyla birlikte”, Nazi rejiminin ba­şından sonuna kadar ve özellikle de II. Dünya Savaşı sırasında Ya­hudi halkına karşı suçlar, insanlığa karşı suçlar işlemişti. 1950 tarihli “Nazi ve Nazi İşbirlikçileri (Ceza) Yasası”na göre, “bu suçlardan herhangi birini işleyen kişi… ölüm cezasına çarptırılır”dı. Bu yasaya göre yargılanan Eichmann her suçlamayı şöyle reddediyordu: “Bu iddianame bakımından suçsuzum.”

Ne bakımdan suçlu olduğunu düşünüyordu o zaman? Sanığın uzun -kendisine göre “gelmiş geçmiş en uzun”- çapraz sorgusu sı­rasında, ne savunma ne iddia makamı ne de üç hâkimden biri Eichmann’a bu bariz soruyu sorma zahmetine girdi. Eichmann’ın tuttu­ğu ve ücretini de İsrail hükümetinin ödediği (çünkü bütün savunma avukatlarının ücretlerinin savaştan galip çıkan ülkelerin mahkemeleri tarafından ödendiği Nürnberg Duruşmaları bu konuda emsal teşkil ediyordu) Köln’lü avukat Robert Servatius bir röportajda bu soruyu cevapladı:

“Eichmann Tanrı’ya karşı suçluluk duyuyor, hukuka karşı değil.” Ama bu cevabı Okumaya devam et

Reklamlar